Zapraszamy do lektury wywiadów, które specjalnie na Festiwal Kontakt przeprowadził Tomasz Domagała.
Ludzie lubią się gromadzić, za pierwszy z brzegu przykład niech posłużą tu współczesne koncerty rockowe. W teatrze jest podobnie: możesz w nim być z kimś, kogo znasz lub nie, kto ma inne pochodzenie, poglądy polityczne, w co innego wierzy, a jednak przez ten krótki czas jesteście tu razem i coś sobie nawzajem dajecie. Myślę, że właśnie to „coś” jest istotą teatru. – Robert Wilson na marginesie „Doriana„.
Jeśli porównasz kogoś do karalucha, szczura czy innej istoty, uważanej powszechnie za szkodliwą i odrażającą, dużo łatwiej przychodzi ci jego eksterminacja. Jako że pochodzę z mieszanego, serbsko-chorwackiego małżeństwa, moja podwójna narodowość była wykorzystywana po obu stronach granicy jako argument przeciwko mnie […]. Zasadniczo więc jestem „bękartem”, „brudasem”, czy wręcz „zwierzęciem”, więc stąd myślę bierze się moja bliskość z Kafką i jego bohaterami.
– Oliver Frljić w wywiadzie przeprowadzonym specjalnie na Festiwal Kontakt przez Tomasza Domagałę.
Czułpan Chamatową [grająca główną bohaterkę w „Krainie głuchych„] w Rosji uważana była za najważniejszą aktorkę jej pokolenia. Po wybuchu wojny sprzeciwiła się reżimowi Putina, a po oskarżeniu o zdradę opuściła Rosję i przybyła do Rygi.
Od tego momentu jest częścią zespołu naszego teatru i gra u nas w języku łotewskim, którego po ucieczce z Rosji nauczyła się od podstaw. […] Rosja, jej rodzinny kraj i miejsce, które musiała opuścić, jest teraz dla niej czarną dziurą. Dosłownie. – Alvis Hermanis.
W szkole teatralnej miałem szczęście usłyszeć od jednej z moich profesorek: „Tekst nie jest na scenie celem, celem jest człowiek” i zapamiętałem to zdanie na całe życie. Kiedy coś czytam, traktuję to jak kawałek gliny – Luk Perceval w wywiadzie przeprowadzonym przez Tomasza Domagałę na marginesie „Pewnego długiego dnia”.
Wszystko, co robimy w życiu jest osobiste, nie da się bowiem uciec od tego, kim jesteśmy. Ważne jednak w tym kontekście wydaje mi się to, żeby relacja z samym sobą, była wystarczająco głęboka. Jeśli chodzi o tworzenie sztuki, uważam, że nie jest ono naszą wolą, a koniecznością, w związku z tym musi ona odpowiadać na pytania naprawdę dla nas ważne”. – Aurélien Bory w wywiadzie przeprowadzonym przez Tomasza Domagałę na marginesie „invisibili”.
Na zdjęciu Robert Wilson, fot. Lucie Jansch
